«Браты з Гримсби», верагодна, першы выпадак, калі ў мяне няма выразнага думкі наконт канкрэтнага фільма. З аднаго боку, гэтая стужка проста агідная. З іншага, яна вельмі смешная. Я разрываюсь паміж гэтымі характарыстыкамі, але ведаеце што? На хрэн сумневу: у рэшце рэшт, кіна-то я бо ўжо паглядзеў. Давайце так: «Браты з Гримсби» - агідныя і смешныя. Не ў аднолькавай ступені і не адначасова. Чаго больш? Трэба разбірацца.

Спярша плюсы. Пастаноўшчык «Братоў з Гримсби» - Луі Летэр'е. Я разумею, не ўсім спадабалася «Ілюзія падману», але ж былі яшчэ легендарныя «Дэні ланцуговай пёс» і «Перавозчык» - і калі вы ад іх не ў захапленні, у вас проста не было пубертатного перыяду, юнацкага максімалізму і ўсіх іншых падлеткавых любат , бяздушнае вы жывёла. Зрэшты, у тых карцінах не ў апошнюю чаргу адзначыліся аператар П'ер Марэль і прадзюсар-сцэнарыст Люк Бессон - а вось у «Братах з Гримсби» гэтых хлопцаў ужо няма.

- Я проста нерэальна крут. Я грёбаный суперстар. Дык якога хрэна я раблю ў гэтым фільме?

Затое ёсць Олівер Вуд, аператар, які зняў першыя тры фільма пра Джэйсане Борне і яшчэ пару-тройку нядрэнных баявікоў. Каманда Летэр'е-Вуд - гэта таксама вельмі нядрэнна, і экшэна ў «Братах» цалкам хапае.

Як і гумару, ці не так? Не бяда, што ён крыху больш чым цалкам анальную-фекальная - а як інакш магло быць у камедыі з Сашам Баронам Коэнам, у якой ён яшчэ і сцэнарыст? Сур'ёзна, хтосьці чакаў тонкай іроніі, як гэта звычайна бывае ў брытанскіх фільмах? Ну так запхнем гэтыя свае чаканні куды глыбей - містэр Барон Коэн не ўмее ў тонкую гульню.

- Можаш, калі ласка, так не рабіць? - Не магу, я 30 гадоў чакаў магчымасці здзейсніць з табой што-небудзь дэбільныя.

Што ўмее містэр Барон Коэн, дык гэта рабіць на экране цалкам гідкія штукі. Не буду пералічваць, каб не псаваць вам ўражанне, а то раптам вы ўсё-ткі вырашыцеся на прагляд. Проста можаце мне паверыць: штукі там сапраўды брыдкія. Хоць часта вельмі вясёлыя. Гэта такі гумар, якім 15-20 гадоў таму адрозніваліся амерыканскія падлеткавыя камедыі. Ён зусім жопные-сарцірны - але пры гэтым некаторыя гэгі па-сапраўднаму смешныя, хай і несамавітага. Ну, ды што я вам кажу - вунь, у вас ёсць «Борат» і «Бруна», каб атрымаць уяўленне.

Праўда, у адрозненне ад таго ж «Бората», які нейкім неверагодным чынам стаў культурным феноменам, у «Братах з Гримсби» практычна адсутнічае сацыяльная сатыра. Што? Хто сказаў, што я нясу хрень? А, хтосьці ўжо паглядзеў? Ну так я вам вось што скажу: сатыра ёсць, але ў кантэксце таго, што ўжо знята на гэтую тэму, яна выглядае вельмі блёкло. Таму што калі шарашцы Летэр'е-Барон Коэн хацела паказаць сацыяльныя нізы маленькай Брытаніі, а заадно стэрэатыпы і забабоны, з імі звязаныя, то ім бы варта было трымаць у галаве фільмы Эдгара Райта, напрыклад ( «Тыпу стромкія лягавыя», «Зомбі па імені Шон» і г.д.), а таксама што-небудзь накшталт «Лігі джэнтльменаў».

- Ура! Мы тупалычых быдла! Давайце будзем аб гэтым крычаць! Няхай увесь свет даведаецца праўду аб ангельцах!

Зрэшты, хто я такі, каб вучыць брытанцаў, як ім самім сябе паказваць? Можа, Саша Барон Коэн бачыць у сваіх дзеяннях нейкую глабальную місію па змене стаўлення чалавецтва да Вялікабрытаніі (або Англіі ў дадзеным выпадку) і яе кінематографу. А можа, ён з кім-небудзь паспрачаўся аб тым, наколькі шакавальным можна зрабіць эпізод, каб глядач не проста яго вытрымаў, але яшчэ і поржал. А можа, ён прэцца па ўсім гэтым барахлом, якое піша і ў якім здымаецца. А можа, ён проста прыдуркаваты, а мы ў ім шукаем ледзь не геній.

Так ці інакш, «Браты з Гримсби» - усяго толькі чарговая шумная выраб ад містэра Барона Коэна, нешта з вобласці «Амерыканскага пірага» і «Не жартуйце з Зоханом». Праўда, у тых фільмах была нейкая добрая, абнадзейвае звышыдэя (у выпадку «Пірага», мабыць, без прыстаўкі сверх-), а ад «Братоў» усё добрае гэтак жа далёка, як ад мяне - ганарар Віна Дызеля за апошні «Фарсаж».

- Хто малайчына? Я малайчына.

Што ж, грамадскасць так ці інакш адрэагуе: хтосьці напэўна будзе захапляцца, хтосьці - нема крычаць пра зваяваў каштоўнасцях і ўсім гэтым лайне. Мяркую, Саша Барон Коэн застанецца задаволены - сярод абыякавых будуць толькі тыя, хто так і не паглядзіць «Братоў з Гримсби».

І я ў чым-то ім зайздрошчу.