пра кіно

Меркаванні пра кіно і тых, хто яго робіць

Пазнака: Брэд Піт

Пра «Трою» - апошні з пеплум

Пеплум памёр даволі ціха, без асаблівай помпы - але яна б нічога і не змяніла. Усім даўно пляваць. Такая сітуацыя, вядома, бачыцца даволі сімптаматычнай - раз не здымаюць, значыць, гэта нікому не трэба. У рэшце рэшт, пеплум - гэта эксплуатацыйнае кіно, заменчанае на атрыманне максімальнай прыбытку. Выходзіць, студыям лепш відаць, праўда?

чытаць далей

Пра Квенціна Таранціна і яго свет наадварот

Звыклая канцэпцыя пекла абавязкова мае на ўвазе пакаранне - не нейкае там эфемернае, а жывое і вельмі-вельмі жорсткае. Мы ўяўляем сабе самыя страшныя катаванні, і кожная ў нашым уяўленні шматкроць пераўзыходзіць цяжар адпаведнага правіны. І вось пытанне: ці значыць гэта, што чэрці, прыпісаныя да сваіх катлах, горш грэшнікаў? Падступае да вырашэння гэтай этычнай праблемы можна з розных бакоў - і некаторыя трактоўкі будуць сябраваць адзін з адным так жа добра, як палітыка з маральлю.

Але ведаеце што? Усе гэтыя тэарэтычныя філасофскія размовы - скруха сьмяротная. Чаму б замест гэтага проста не зірнуць на ўжо рэалізаваную мадэль - мадэль супрацьстаяння жывых грэшнікаў і чарцей, якія стаміліся чакаць гасцей у сваім пекле. Гэта цалкам здзяйсняльна: кінематограф вельмі часта звяртаецца да тэмы няўхільнасці пакарання за грахі рознай ступені цяжкасці, так што галадаць гледачам у гэтым сэнсе не прыходзіцца.

чытаць далей

Пра «Гульню на паніжэнне» і героя новай фармацыі

Фінансавая пісьменнасць - гэта зусім не пра мяне. Не, я не думаю, што грошы растуць на дрэвах, з якіх іх для нас зрывае добры прэзідэнт. Але каб вы разумелі, наколькі ўсё дрэнна ў маім выпадку, просты пераклад грошай з карты на карту для мяне сапраўднае катаванне, а ад думак пра тое, як фарміруецца курс беларускага рубля, пачынае балець галава.

чытаць далей

Пра «Лютасць» і дзіўнага Шая ЛаБафа

Фільм «Лютасць» - не ігравое кіно. Гэта не «Апакаліпсіс сёння» або «Узвод» - няма выяўленага антаганіста. Галоўны злыдзень - сраная вайна. У гэтым сэнсе «Лютасць» прамая як салдацкі чаравік: калі вакол говно, кроў і расчленёнка, значыць, так і варта гэта паказваць і ўспрымаць.

Таму тут мог зняцца ў прынцыпе хто заўгодна - не надта многа трэба акцёрскага майстэрства, каб паказаць бессэнсоўнасць і жорсткасць такога маштабнага кровапраліцця, якім была Другая сусветная вайна. А Брэд Піт - гэта нам з вамі бонус, стары конь, які не сапсаваў яшчэ ні адной баразны. І Майкл Пенья, які паспеў паказаць сябе ў таго ж Эйера ў «патрулі», сам па сабе добры падарунак, каб пайсці на яго ў кіно.

чытаць далей

створана з дапамогай WordPress > Аўтар тэмы: Anders Norén