Я не занадта веру ў царкву, ведаеце. Ці не занадта - гэта настолькі, што па сваім аб'ёме маё нявер'е падобна на сярэдніх памераў дырыжабль. Затое я веру ў перамогу чалавечнасьці, у гуманізм і вось гэта ўсё. Мне падабаецца думаць, што мы з вамі ўсё вельмі добрыя, проста настрой не заўсёды добрае.

Кіно ў гэтым сэнсе моцна дапамагае. Я памятаю цалкам прыстойнае колькасць фільмаў, якія абвяшчаюць сусветную дабрыню і бясконцую любоў, ёсць дрэнныя, ёсць добрыя, ёсць «Буйная рыба», «Траса 60» і «Рэальнае каханне» (але яны па-за конкурсам). Не хапала мне толькі добрых фільмаў пра царкву.

Не хапала, пакуль Джон Майкл Макдон не атрымаў зняць «Галгофу», адну з самых сумных і добрых карцін усіх часоў. Міласэрнасць, спачуванне і ўся гэта ваша хрысціянская чалавечнасць - зрабіце мне два такія і на той столік, калі ласка. Паўтарыце потым, я цалкам сапраўды захачу яшчэ.

Таму што гэта тэатр, увасоблены ў кінематографе. Гэта Брэндан Глісан, які п'е буйным планам ва ўсю сваю здаравенную рожу, гэта Крыс О'Дауд, які грае так, што слёз проста не застаецца. Гэта дэкарацыі сельскай Ірландыі, ад прыгажосці якіх анямее нават падрыхтаваны, які вырас на Палессі беларус.

Гэта вырываючае душу спачуванне і міласэрнасць, ад якіх Бэн Ладэн, калі б ён быў жывы, неадкладна прыняў бы хрысціянства і пастрыгся ў манахі, спасцігаючы сусветную дабрыню і чалавечнасць да канца сваіх дзён на вякі вечныя, амін.

Гэта маё асабістае прачытанне Евангелля - таго самага Евангелля, якое заўсёды было ад мяне далёка. «Галгофа» не звярнула мяне ва ўлонне царквы, але светапогляд ўжо пахіснулася. У гэтым сэнсе фільм Джона Майкла Макдон даў мне на некалькі парадкаў больш, чым уся клерыкальная раць.