Юрок - гэта Юры Костузик, гэта значыць я - нарадзіўся і ўсё жыццё пражыў у Мінску. Выязджаў, вядома, у замежжа час ад часу, але ў асноўным ўсё ж тут. Калі гэта маё домоседство не надта дапамагала пашыраць кругагляд, то кіно ў нейкай ступені кампенсавала недахоп уражанняў.

Я люблю кіно. Люблю яго, як піўны алкаголік любіць піва: п'е нават вычухавшееся або цёплае - а я так жа магу глядзець любы, нават дрэнны фільм. І я атрымліваю ад гэтага задавальненне. Дрэнныя фільмы - гэта пытанне настрою, да таго ж добрае можна знайсці і на самай запушчаным выпадку, напрыклад, у чацвёртых «Трансформеры».

Я не спец - у тым сэнсе, што я не сканчаў нейкі профільную ВНУ, ня абараняў ніякіх работ у галіне кінематографа. Я скончыў журфак Белдзяржуніверсітэта, пасля гэтага працаваў журналістам на тэлебачанні і радыё. Асобная мая прафесійная гордасць - інфармацыйнае агенцтва «Інтэрфакс-Захад», дзе мне не толькі дазволілі пісаць гэтыя свае цыдулкі пра кіно, але і шмат чаму навучылі ў працэсе.

Я ўжо даўно не журналіст - затое па-ранейшаму пішу пра фільмы і ўсё, што да іх, па маім разуменні, мае нейкае дачыненьне. Цяпер пішу тут - вось вам дыктат дылетанта. Жах.


Калі ў вас ёсць пытанні, прапановы або пажаданні - не саромейцеся ў выразах, пішыце лісты або размаўляйце са мной у Facebook .