З богам ўвесь час атрымліваецца цікавая штука: да яго так прывыклі, што яго прысутнасці не заўважаюць нават тыя, хто ў яго верыць. Ёсць меркаванне, што гэта звязана з нашым пра яго прадстаўленнем: у большасці выпадкаў бог - нейкая старонняя сутнасць, якая кіруе дзеяннямі наогул усіх. Ну ці хаця б назірае - ва ўсякім выпадку, чалавецтва прызвычаілася так лічыць.

Але мы ўсяго толькі людзі, Люіс, праўда? З часам нават апантана вернікі перастаюць бачыць у штодзённай руціне божы промысел (хоць яны хутчэй парушаць якую-небудзь запаведзь, чым у гэтым прызнаюцца) - што ўжо казаць пра астатніх. І вось ўнутры нас мацнее адчуванне, што ўсё добрае ці дрэннае здараецца амаль выключна з-за нас саміх і без усялякага бачнага ўмяшання звонку. Памаленьку думкі пра бога хаваюцца ў самыя далёкія закуткі нашага мозгу. Там яны і спяць.

чытаць далей