Планаваць нешта наперад - гэта наогул не маё. Вось у жонкі добра атрымліваецца, яна выдатна разлічвае патэнцыйныя рызыкі - так што калі трэба скласці план, я іду да яе. А калі яе побач няма, рухаюся далей на навобмацак. Ну а як, класціся і паміраць, ці што?

Часам я думаю: а калі разлічыць усё загадзя, змянілася б што-небудзь пасля? А галоўнае, як бы я пра гэта даведаўся, калі б нават і змянілася? Далібог, ад падобных думак у мяне пачынае балець галава; накатвае туга па гадах, бязмэтна выдаткаваныя на гуманітарную адукацыю. Але потым нязменна прыходзіць прасвятленне: можа быць, і добра, што я такі нерасчётливый. Так бо значна цікавей жыць; да таго ж усё добрае, што здараецца, становіцца сапраўдным сюрпрызам.

Праўда, і ўсё дрэннае таксама. І кожная непрыемнасць - нагода азірнуцца назад і паесці сябе знутры. У такіх выпадках я заўсёды задаваў сабе Чёртова прорву пытанняў, але на самой справе важны толькі адзін: паступіў бы я ў мінулым па-іншаму, назавіся мне другі шанец? Бо тады непрыемнасці, магчыма, і не адбылося б, праўда? І ведаеце што? Я так гучна пра гэта думаў, што ў нейкі момант да мяне прыйшоў Дэні Вільнёў, як след стукнуў мяне па галаве і абазваў дурнем.

Вільнёў сказаў: зусім няважна, што дрэннага адбылося і чаму; важна, што добрага я паспеў зрабіць з таго моманту, калі збочыў у гэты бок. Вільнёў сказаў: усё цудоўнае ў мільён разоў больш значны за ўсё жудаснага; і любы трагічны вынік здзімаецца ў параўнанні з цэлай сусвету радасці і дабра, якая яму папярэднічала. Вільнёў сказаў: мой разлік нічога не вырашыць; павінна вырашаць толькі сэрца. І яго «Прыбыццё» у гэтых адносінах сапраўдная Біблія.

Але прасвятленне прыходзіць не адразу, так? У Дэні Вільнёва вельмі грунтоўны падыход да справы, і ў дадзеным выпадку яго глыбінная мараль схаваная пад велізарнай тоўшчай падземных паверхаў - зрэшты, гэта як раз мы і любім ў якаснай, добра прадуманай і адорана сэнсам навуковай фантастыцы.

Вось як гэта працуе: бліжэй да сярэдзіны прагляду ў нас пасяляецца некаторая няўпэўненасць; мы пачынаем цьмяна здагадвацца, што місія Вільнёва - куды больш сур'ёзная, чым проста паказаць нам добры фільм. І хто б сумняваўся - мы ж ведаем гэтага хлопца. У яго нават несамавітага дэтэктыў накшталт «палонніцу» мае ў сабе больш слаёў, чым свет па Крыстафера Нолану. Я не ведаю, як гэта атрымліваецца; такое адчуванне, што Вільнёў валодае якой-то не даступнай нам мудрасцю і вельмі асцярожна спрабуе яе данесці. Не ў лоб - цішком; так, каб за белым экранам мы самі ўбачылі прывідныя абрысы. Каб яшчэ посомневались нейкі час - а не здалося ўсё гэта? І хто-то напэўна вырашыць, што здалося - але калі на мільён гледачоў знойдзецца хаця б адзін, хто сапраўды будзе бачыць, значыць, у Дэні Вільнёва усё атрымалася.

І не толькі ў яго. "Прыбыццё», напісанае характэрным аўтарскім почыркам, усё ж камандная праца. На наступным месцы пасьля рэжысёра тут Эрык Хайссерер - чалавек, адаптаваны для нас літаратурны першакрыніцу Тэда Чана. Так, яго скрыпка не першая - але менавіта адладжаны дуэт Вільнёва - Хайссерера варта дзякаваць за тое, што дастаткова медытатыўнае палатно ні секунды не адпускае ўвагу гледача. Вядома, "Прыбыццё» - не той фільм, ад якога чакаюць нейкіх асаблівых сюжэтных паваротаў, але, паверце, тут ёсць ад чаго прыпадняць брыво.

Далей - Эмі Адамс, якая зайшла ў сваю ролю, як куля ў барабан рэвальвера. Так, нібы жыла для яе ўсё жыццё, разумееце?

Вільнёў, увогуле-то, мог запрасіць для загалоўную персанажа каго заўгодна - ідэя б не пацярпела. Але гульня Эмі Адамс з яе велізарнымі бельмы і дрыготкім падбародкам выявіла ў гэтым дзіўным фільме яшчэ адзін пласт - і, верагодна, інакш мы б яго так і не ўбачылі.

Другія ролі - у Джэрэмі Рэннера і Форэст Уітакер. Сказаць пра іх асабліва няма чаго: ні рэжысёр, ні сцэнарыст не палічылі патрэбным спыняцца тут надоўга. Што ж, аддамо належнае Рэннера і Уітакер - яны паводзяць сябе вельмі прыстойна: адразу становяцца на свае месцы ў гэтым шматузроўневай пазлы і не лезуць у кадр там, дзе гэта было б непажадана.

Агульную карціну дапаўняе музыка Ёхана Йоханнссона - зачаравальная, як быццам ўзнімальная да нас з глыбіні. У іншыя моманты гэты гук прыбіваюць таго да крэсла - але не сам па сабе, а менавіта ў звязку з усім астатнім. І тады здаецца, што Вільнёў сабраў у сябе неймаверны, неспасціжны кинооркестр. Мы і паняцця не мелі, пакуль музыкі не зайгралі усе разам - і як!

Праз гэтую незямную прыгажосць, праз усе намёкі і падказкі мы, нарэшце, даходзім да самага апошняга пласта. Дэні Вільнёў ўвесь гэты час паказваў нам нас саміх - такімі, якімі мы абавязкова будзем, калі прыслухаемся да сваіх сэрцаў. Ён даў нам надзею: няма такога балота, з якога мы не маглі б сябе выцягнуць.

А яшчэ ён сказаў: будучыня важна, але куды важней гэты момант; дык чаму б не пражыць яго як след?


Спадабаўся водгук? Ня стрымлівайце сябе, дзяліцеся ў сацсетках.