Такім чынам, сёння ў нас экскурсія, але давайце-ка спачатку вызначымся, каму гэта наогул можа быць цікава. «Мы» - гэта хорар, і тут павінна адсеяцца тая частка аўдыторыі, якая прынцыпова не глядзіць фільмы жахаў. «Мы» - зусім не страшны хорар, да пабачэння, прыхільнікі залімітава жудаснага хардкора. У «Мы» не надта шмат крыві, а тая, што ёсць, не асоба адцягвае на сябе ўвагу. У «Мы» хапае скримеров, але яны такія, ведаеце, для галачкі. Па ўсім выходзіць, што «Мы» - гэта наогул нейкая хрень, ні рыба ні мяса, так ці варта на гэта марнаваць свой час?

Чорт, так. Таму што ад гэтага фільма не адарвацца. Прычын, чаму так, шмат, але пачаць варта вось з чаго: два гады таму рэжысёр Джордан Піў зняў «Прэч» - складаную, шматслаёвую сатыру, якая грае на полі хорару. Кіно аказалася ўдалым з усіх бакоў - а галоўнае, зноўку раскрыла для многіх гледачоў патэнцыял жанру жахаў. Аказалася, што такія стужкі цалкам можна глядзець, не зачыняючы вочы кожныя тры хвіліны.

Ці выпадкова містэр Піў наткнуўся на гэтую залатую жылу? А можа, ён так і хацеў? Доўга думаў, разважаў, аналізаваў - і вось ён, новы пласт у жанры? Адказ мог даць толькі наступны фільм. І ведаеце што? У гэтага хлопца першапачаткова быў грандыёзны план.

Канструктыўна «Мы» вельмі падобны на «Прэч» - тая ж стандартная нарыхтоўка, тыя ж інструменты і прыёмы. Але калі ў сваім дэбюце Джордан Піў, жадаючы зацікавіць непадрыхтаванага і насцярожаны гледача, дэманстраваў яму прынцыповую магчымасць сімбіёзу некалькіх жанраў у рамках аднаго фільма жахаў, то ў «Мы» ён пайшоў яшчэ далей. Як разважаў наш хлопец: перш за ўсё на новую карціну пойдуць тыя, каго зачапіла першая. Таму Піў заслупаваў ўчастак і пачаў капаць. Капаў, капаў - а мы ўсё чакалі наверсе. У нейкі момант ён пайшоў пад зямлю з галавой - але мы не сыходзілі. І вось калі нават у самых стойкіх і адданых прыхільнікаў сталі закрадаецца сумневы, з дзіркі ў зямлі здаўся яго усмешлівы чайнік.

Чаканні апраўдаліся - жыла апынулася вельмі багатай, і чым глыбей ўгрызаюцца ў яе Джордан Піў, тым больш выразна прамалёўваліся яго ўласны стыль і творчы метад. Другі фільм атрымаўся чымсьці накшталт наступнага этапу знаёмства з жанрам жахаў. Гэта добра прапрацаванае і па-ранейшаму не вельмі страшнае кіно - каб не адпудзіць тых, хто яшчэ можа вылезці з ямы, пакуль яна не занадта глыбокая.

На гэты раз азнаямляльная экскурсія па хорар ад сцэнарыста-рэжысёра Піла ўключыла ў сябе шпацыр па некалькіх поджанр, ад слэшер да зомбі-муві. Пры гэтым пераходы паміж імі выкананы вельмі акуратна, так, каб у гледача не страцілася адчуванне цэласнасці гісторыі. Ну а ў гісторыю містэр Піў ўмее: мерны аповяд спачатку некалькі падтуплівае пільнасць - і вось вы ўжо ўсаджваюся ямчэй. Роўна ў гэты ж момант апавяданне рэзка спыняецца - а праз секунду рве з месца ў кар'ер. Ідэальны спосаб выклікаць эмпатыя да персанажаў, бо глядач дэзарыентаваны гэтак жа, як і яны.

Сюжэт робіць яшчэ пару-тройку даволі рэзкіх паваротаў, а ў канцы нас з вамі чакае адразу некалькі твіст - але не такіх, каб выпадкова знеслі дах. Джордан Піў прыўздымае капялюш перад раннім М. Найт Шьямаланом, але гэта не яго метад. Яму цікавей пакінуць послевкусіе ад усяго фільма, а не ад яго канцоўкі. Тут, апроч іншага (напрыклад, цудоўнай трывожнай музыкі Майкла Эбелса), яму дапамагае лупіць Нионго.

Як і ў некаторых іншых у "Мы", у спадарыні Нионго адразу дзве ролі - і яна выдатна спраўляецца з абедзвюма. Так, гэта яшчэ не Крысціян Бэйл, але першы крок у імгненным пераўвасабленняў вызначана зроблены. Пры гэтым абодва персанажа вельмі добра прапісаны - у выніку і галоўная гераіня, і яе доппельгангер выглядаюць зусім рознымі жывымі людзьмі, нягледзячы на ​​ўсё падабенства.

Няма прэтэнзій і да астатніх акторам, зрэшты, на іх Піў асабліва і не канцэнтруецца (хоць Элізабэт Мос выглядае звыкла ярка нават у сваіх невялікіх эпізодах). Сцэнар прадугледзеў для ўсіх выдатныя дыялогі, і з гумарам, вядома, таксама ўсё ў парадку.

А як жа сацыяльны падтэкст? Няўжо пасля першай карціны Джордана Піла адвёў у бок? Што ж, фільму «Мы» вызначана ёсць што сказаць. Людзі і адарваныя ад іх двайнікі ў межах адной краіны - досыць яркая метафара, хоць да пранізлівасці міжрасавай сатыры фільма «Прэч» ёй далёка. Мабыць, тут для максімальнага апускання сапраўды трэба быць амерыканцам. Але ведаеце што? Містэр Піў выдатна паклапаціўся і пра тых, каму пляваць на раз'яднаных амерыканскай нацыі. Нам з вамі зладзілі цікавую экскурсію па жанру хорар - пакуль тое, па яго вярхам, але так, каб было чым завабіць у далейшым. Ёсць меркаванне, што Джордан Піў не спыніцца і «Мы» - толькі другі самастойны фільм ва ўмоўнай серыі.


Спадабаўся водгук? Значыць, спадабаецца і фільм, гэта ж Джордан Піў! Дзяліцеся ў сацсетках, короч.