«Атрад самагубцаў» нарабіў спраў, а? Сёння ўсё яшчэ можна пачуць адгалоскі падлеткавых спрэчак пра тое, добрым атрымаўся фільм ці не - ды толькі вельмі ўжо яны нясмелыя. Ёсць меркаванне, што нават самыя адданыя фанаты пашыранай сусвету DC пераспалі з гэтай стужкай некалькі начэй і не знайшлі яе існавання ніякіх апраўданняў. Зрэшты, не будзем спыняцца на гэтым другі раз. Хіба што ...

Джокер. Вось каго варта было б абмеркаваць, што скажаце? Нас кармілі новым Джокерам больш за год - з таго самага роліка, дзе Джэк Нікалсан раскрывае ліст, з якога на яго тарашчыцца звар'яцелы Джарэд Лета з зялёнымі валасамі. Мы тады яшчэ падумалі: тваю маці, як гэта павінна быць крута! Сам Нікалсан ўхваляе! Пераемнасць, усе справы!

Ды толькі мы ўсё не так зразумелі. Нікалсан плакаў, таму што ўжо тады ўсвядоміў: ні храна з гэтай задумы не выйдзе. Хіт, мы ўсё прасралі, напэўна думаў ён. Нам падсунулі чарговага шаблоннага злыдня - хай цалкам сабе харызматычнага, але аднаго з натоўпу. У яго няма звышідэі, няма падмененай логікі. Ён звычайны бандыт. Пустышка. І што толькі ў такой пасродкавасці знайшла доктар Квинзель.

Што ж, дзесьці зменшала - дзесьці прыбыла, так? На фоне рэкламнага засілля «атрада самагубцаў» адносна незаўважна прайшла куды больш важная для свету DC прэм'ера - анімацыйны «Бэтмэн: Забойная жарт».

Слухайце, гэта звычайны мульт, так? Ну, чыста тэхнічна. Больш за тое, шматлікім такая анімацыя можа здацца сумным і наогул анахранізмам. Яна нібы вяртае нас у часы, калі жанчыны насілі пышныя прычоскі і джынсы з высокай таліяй, а супергеройскім мультфільмы былі цудоўна (ці да агіды - каму як) мінімалістычны.

Ну, дык вось што я скажу. У выпадку з фільмам «Бэтмэн: Забойная жарт» падобны мінімалізм - лепшае, што магло здацца мясцовым мастакам ў іх шчаслівых снах. Мінімум дэталяў і фарбаў - Готэм зараз менавіта такі, якім і павінен быць. Змрочны, які душыць і безаблічны. Горад, якім па-сапраўднаму шануе толькі нікчэмная купка герояў мясцовага значэння. Яны-то і абараняюць яго ад яго самога.

Ды толькі цяпер гэта бескарысна. Таму што ў Готэм зноў абвясціў абсалютная, інфернальная зло. Гледачу, зрэшты, даюць зразумець, што яно нікуды адсюль і не выходзіла, проста драмала - але са злом гэта звычайная практыка. Джарэд, сябар, ты ўжо дрыжыш ад жаху? Вядома, дрыжыш.

Джокер рэжысёра Сэма Лью (і мясцовых мастакоў, зразумела) ўрываецца ў гэты змрочны горад зь сябе вар'ята феерверкам і пераварочвае ўсё з ног на галаву. Зараз гэта яго свет, з новоприобретёнными парадкамі, падмененай логікай і філасофіяй. І - вось так цуд - у нейкі момант глядач ловіць сябе на думцы, што гэты які сышоў з розуму свет значна сімпотней таго, «нармальнага». У адрозненне ад старога ён гуляе ўсімі колерамі вясёлкі. Так, гэта вар'яты фарбы, яны напэўна атрутныя і ў канчатковым рахунку смяротныя - але вельмі прыцягальныя. Глядач пачынае сумнявацца: можа, гэтаму гораду патрэбны зусім іншы герой? Так, Готэм пад пачаткам Джокера напэўна загіне - але зробіць гэта прыгожа і з вялікім шыкам.

Вось яна, сапраўдная Зладзейскае харызма. Пры ўсёй павазе да Джэку Нікалсану, да фільма «Бэтмэн: Забойная жарт» такое на кінаэкране атрымоўвалася толькі аднойчы: у «цёмным рыцара» Крыстафера Нолана. Хіт Лэджэр, і без таго вельмі добры актор, перад самай смерцю паспеў паказаць куток сапраўднай геніяльнасці. Яго зусім неканоничный па звыклых мерках персанаж стаў, тым не менш, адным з найвялікшых зладзеяў у гісторыі кіно - таму што абсалютнае зло ірацыянальна і невытлумачальна. У гэтым і ёсць галоўная суперспособность Джокера. Крыўлянне і эпатажны нарад - толькі абалонка.

І вось мы стаім на дзіўным раздарожжы. З аднаго боку - «Атрад самагубцаў» з яго 175 мільёнамі даляраў бюджэту і сотняй персанажаў, бесталкова впиханных то тут, то там. З іншага - «Бэтмэн: Забойная жарт», мульцік, на які сышлі капейкі. Маштабная, чаканая прэм'ера - і маленькі анімацыйны фільм, нават не збіраўся на вялікія экраны. Вельмі круты акцёр Джарэд Лета - і шмат у чым схематычна намаляваны мульцяшны Джокер (хай і агучаны Маркам Хэмиллом).

Я разумею, у Warner Bros. і DC цалкам мог быць такі хітры план: і нашым, і вашым. Возьмем два стромкіх коміксу і экранизируем іх кожны па-свойму. Дэвіду Эйеру і яго шайцы дамо велізарны бюджэт і мэтавую аўдыторыю, у якую ўваходзяць наогул усё; а Сэму Лью не дамо ні храна. Ён жа напэўна энтузіяст. Хай выкручваецца, а фанаты сусвету ацэняць.

Ну, так ён выкруціўся, а «Атрад самагубцаў» - не. Фільм за 175 мільёнаў даляраў апынуўся тупіком - а танны мульт стаў сапраўдным адкрыццём. Таму што Джокер - гэта вам не хрэн сабачы. Ён альбо геніяльны - альбо яго няма зусім.


Спадабаўся водгук? Ня цісніце, дзяліцеся ў сацсетках!