Я ведаю людзей, якія вельмі любяць выхваляцца сваімі шнарамі. Прама не дай паесці - дай задраць майку і паказаць усяму свету выродлівую метку, астатнюю з часоў, калі мозг лічыў абразай любы асэнсаваны ўчынак. І, увогуле, я не занадта іх вінавачу. Мне зразумела гэта захапленне уласным арганізмам, які здолеў выжыць, нягледзячы на розумам бедны свайго гаспадара. Так што ўсё нармальна, хай і далей паказваюць.

Тым больш што заўсёды ёсць куды горшы варыянт, праўда? Я пра тых, хто наўмысна не дае гаіцца сваім ран; спецыяльна не дазваляе ім ператварыцца ў шнары. Такія парэжуць руку, а потым будуць зачаравана глядзець на струменьчык крыві. Яны не вельмі баяцца болю. Затое ім падабаецца сам працэс нанясення шкоды - і, зразумела, шок навакольных пры выглядзе такой карціны.

Дзіўныя і небяспечныя людзі - вось што я пра такія думаю. Горш за ўсё, што ад іх нікуды не падзецца - з пераменным поспехам яны ставяць свае сумнеўныя эксперыменты нават у кіно. Пороются ў гісторыі, знойдуць нейкую трагедыю поужаснее - і цягнуць яе на экран. Ну, дзякуй вам. Гледачы пойдуць на ваш фільм і ўвесь сеанс будуць мімаволі назіраць за калупання старых ран.

Зрэшты, працэс гэты цалкам можа апынуцца падмененай-займальным - тут усё залежыць ад майстэрства рэжысёра. На жаль, такіх талентаў вельмі мала, так што сёння гаворка пра іх не пойдзе. Сёння мы пагаворым аб Эліат Лестэр і яго камандзе - людзях, прыклалі руку да «наступствы». Людзях, якія ў працэсе калупання ран так і не змаглі падабраць адпаведнае нагоды выраз твару.

Стужка містэра Лестера заснаваная на рэальных падзеях - катастрофе 2002 года, калі ў небе над Германіяй сутыкнуліся два самалёты. Сама па сабе трагічная гісторыя атрымала не менш сумнае працяг - менавіта на ім грунтуецца сюжэт.

І тут пачынаюцца праблемы. Сцэнарыст Хаўер Гульон, па ўсёй бачнасці, вырашыў, што проста перанесці гісторыю на экран будзе вельмі сумна. Але замест таго, каб выдумляць усялякія хэпі-энды або сюжэтныя твіст, ён узяў ды і павялічыў колькасць ахвяр катастрофы. Нагнаў, выходзіць, драматызму, а? Гульон разважыў так: калі загінулых будзе дастаткова шмат, гэта сур'ёзна ўскладніць жыццё антыгерой. А значыць, гледачам будзе цяжэй зарыентавацца ў сітуацыі. У выніку яны нават пачнуць суперажываць такому персанажу, бо на яго настроіўся ўвесь свет.

Нядрэнная задумка, удавшаяся, праўда, толькі напалову. Антыгерой у «наступствы» сапраўды хочацца суперажываць - і за гэта ў аднолькавай ступені трэба дзякаваць як Скута МакНэри, выдатна уліўшыся у сваю нялёгкую ролю, так і Арнольда Шварцэнэгера, якому яго ўласны персанаж апынуўся на пару дзесяткаў памераў большыя. На кантрасце антыгерой і праўда выйграе. Але так як я вельмі слабы духам, цалкам ўзваліць за гэта віну на містэра Шварцэнэгера ў мяне не падымаецца рука. І таму я пеня на рэжысёра Эліат Лестера і прадусараў, сярод якіх сам Дарэн Аранофскі. Так, джэнтльмены, гэта ваш факап. Запрасіць на галоўную ролю ў такім фільме Т-800 ?! Пра што вы толькі думалі ?!

Добра, вось што. Нават гуляй тут сумесь Джэка Нікалсана і Леанарда Ды Капрыа, нічога б з гэтай задумы не выйшла. Фільм «Наступствы» псуе ня Арнольд Шварцэнэгер, а поўная адсутнасць патрэбнасці самага фільма «Наступствы». Кіно, у якім з самага пачатку ўсё вядома і няма ніякай надзеі - навошта яно такое? Для каго? Сведкі той страшнай трагедыі напэўна дагэтуль бачаць усё гэта ў сваіх кашмарах - і з задавальненнем даўно б пра гэта забыліся. З іншага боку, тых, хто не ў курсе падзей, наўрад ці можна зацікавіць сярэдняй рукі драмай, чый сюжэт не да канца адаптаваны для экрана, а столь усялякіх прыгажосцяў вызначаны бюджэтам у 10,5 мільёна даляраў.

Па ўсім выходзіць, што «Наступствы» патрэбныя толькі сваім аўтарам. Выключна для таго, каб пацешыць уласнае самалюбства - фільм наўрад ці прынясе асаблівыя грошы, ды і культурны след пакіне прывідны.

Хоць ведаеце, сёй-той усё ж вынесе з гэтага пэўную карысць. Арнольд Шварцэнэгер. «Наступствы» ставяць тлустую кропку на яго спробы згуляць у драму. Наш супергерой ўжо не малады - пара завязваць з эксперыментамі. Мы хочам запомніць яго лепшым героем баевіка, а не старой развалінай, якая з цяжкасцю разумее, што наогул тут робіць.

Містэр Шварцэнэгер, памятайце аб сур'ёзнай адказнасці за тых, каго вы калісьці прыручылі.


Спадабаўся водгук? Дзяліцеся цяпер у соцсетях.