У Эдгара Райта моцна свярбіць у адным месцы. Ні прысесці, ні прылегчы - прама вось так. Наогул, для таленавітага кінематаграфіста гэта хутчэй добрая якасць: і праўда, чаго сядзець у сваім балоце, калі вакол велізарны свет з мільярдамі нязведаных магчымасцяў? Трэба бо паспець паспрабаваць як мага больш - другога шанцу не будзе.

Так што Эдгар Райт спрабуе. Кожны раз выдумляе нешта новае - хоць карыстаецца пры гэтым выключна стандартнымі нарыхтоўкамі. Гэта нешта накшталт набору рэжысёра - такія з усімі іх штампамі і клішэ раздаюць, верагодна, усім юным талентам ад камеры і хлапушкі. Праўда, аднагодкі містэра Райта ўжо даўно і думаць забыліся пра свае першыя наборах, а вось ён усё яшчэ карыстаецца гэтым старьём. І нават не думае ад яго адмаўляцца.

А нам толькі таго і трэба, праўда? Бо нас хлебам не кармі - дай глянуць, як яшчэ Эдгар Райт мае намер паздзекавацца над чарговым замшэлым киножанром. Спагецці-вестэрны і зомбі-хорары сваё ўжо атрымалі, дзякуй за маленькія радасці; Бадзі-муві таксама; дасталося нават фільмаў аб іншапланетных ўварвання. Што далей, містэр Райт? Куды яшчэ завядзе нас ваша спецыфічнае пачуццё гумару? Давайце, мы гатовыя.

Што ж, на гэты раз Райт вырашае, што прыйшоў час адкрыць Амерыку. Для свайго брытанскага ўварвання ён выбірае ідэальны плацдарм - дыхтоўны тыпавой экшэн з рабаваннямі, пагонямі і стральбой. Падобных фільмаў па той бок Атлантыкі знялі ўжо воз і маленькую каляску, так што яшчэ адзін ні ў каго не выкліча падазрэнняў. Ды якія там падазрэнні - прыкормленыя гледачы хоць бы што не адмовяцца правесці час у звыклай кампаніі віскочуць пакрышак і талковых перастрэлак - а пакуль сцямяць, што да чаго, Райт ўжо разгорне поўнамаштабны наступ.

Асноўны ўдар, цудоўны і нечаканы ў роўнай ступені, прыйдзецца па іх вушам. Наогул, музычны шэраг «Маляняці на драйве» - галоўная і самая яркая яго асаблівасць. Усё пачынаецца з музыкі і ёю ж усё заканчваецца. Саўндтрэк звязаны з сюжэтам такім хітрым вузлом, што гледачу нават страшна ўявіць, што будзе, калі аддзяліць адно ад другога.

Эдгар Райт нібы чытае гэтыя думкі. Прама пасярод фільма музыка нечакана змаўкае, і гледача пакідаюць сам-насам з мясцовай гісторыяй - і, вось так сюрпрыз, яна аказваецца не занадта вясёлай і не самай займальнай. Які пачынаўся як вар'яцкае драйвовую прыгода, а цяпер пазбаўлены сваёй разыначкі, фільм абгортваецца тыповым амерыканскім баявіком са стандартным наборам дзеючых асоб. Вось галоўны герой; ён слаўны малы, але яму ўвесь час не вязе. А вось антаганіст - цалкам беспрынцыпны і бязлітасны вырадак. Яшчэ ёсць некалькі пар другарадных персанажаў, клішаваныя проста вусьмерць.

Сюжэтная лінія, з якой знялі музычнае апраўленне, таксама аказваецца даволі безаблічнай. У сярэдзіне фільма дзеянне разгортваецца настолькі звыкла і прадказальна, што сядзіць побач з вамі прыхільнік Райта ня знойдзе сабе іншага забавы, акрамя як глядзець на сумныя фізіяноміі сваіх аднадумцаў.

Адно добра: у перыяд музычнага зацішша стужка аддаецца на водкуп ліхому экшэн. Так, аматары класічных баевікоў бачылі гэта ўжо сотні разоў - ну дык яшчэ адзін ўражанні дакладна не сапсуе, праўда? Тым больш што знята усё проста бездакорна.

Ну яшчэ б не бездакорна - наш брытанец павінен цалкам ўцерціся ў давер да амерыканскіх гледачам. І вось калі новая паства канчаткова супакойваецца (а старая дагрызаць локці ад адчаю), Эдгар Райт зноў ўключае музыку.

Што тут пачынаецца! У фільм нібы ўпырскваюць закіс азоту: апавяданне зрываецца ў шалёны галоп, колькасць стрэлаў у секунду ўзлятае да хуткасці кулямёта, а з-за валяліся пад нагамі трупаў няма дзе ступіць. У дадатак да ўсяго персанажам раптам надакучае ўласная прадказальнасць, і яны прымаюцца здзяйсняць учынкі адзін іншага больш шалёна.

Можна выдыхаць: гэта ўсё той жа стары добры Эдгар Райт. Мрачноватый гумар і тонкае пачуццё стылю - усё пры ім. Як і ранейшыя яго працы, «Малыш на драйве" направа і налева раскідваецца дасылкамі і літаральна цытатамі з разнастайных папулярных кінакарцін. І кожны такі намёк амаль няўлоўна аддае фірмовай брытанскай іроніяй. Бліжэй да кульмінацыі Райт пачынае адкрыта дурэць, а фільм перастае, нарэшце, хаваць, што ён пародыя.

Райт прыклад заразлівы: разам з ім з вялікім задавальненнем валяюць дурня і тутэйшыя акцёры. Джон Хэма, Джэймі Фокс і Кевін Спэйсі спярша яшчэ спрабуюць трымаць сябе ў руках, але бліжэй да канца фільма, з другой музычнай хваляй, канчаткова адпускаюць павады. Адзіны персанаж, які адносіцца да ўсяго таго, што адбываецца больш-менш сур'ёзна, - сам Маляня. Гэта такі глыток здаровага сэнсу ва ўсім тутэйшым балагане, і яго нам дорыць Энсел Элгорт, прызначаны на галоўную ролю.

Маляню цяжка даецца гэтая яго сур'ёзнасць: юны Элгорт з усіх сіл хмурыць бровы і глядзіць ваўком на сваіх ворагаў. Але пачынае гучаць музыка - і ўвесь драматызм знікае, а бязвежавы падлетак бярэ верх, ператвараючыся ў сапраўднага Фрэнка Марціна на СНІД.

І што атрымліваецца? Брытанец прыехаў у Штаты, каб паказаць мясцовым киноделам, як трэба здымаць самае амерыканскае на свеце кіно. А заадно застебал ўсе тутэйшыя патрыярхальныя парадкі. І ніхто не ў прэтэнзіі, ні адзін мясцовы ня рвецца набіць морду выскачка.

Ай да Эдгар Райт.


Дзяліцеся водгукам ў сацсетках - «Малыш на драйве» даволі рэдкі прадукт, каб проста так яго прапусціць.