пра кіно

Меркаванні пра кіно і тых, хто яго робіць

Пазнака: Ігар хрыпуноў

Пра «Нявесту» і нежаданне рызыкаваць

Найвялікшая загадка чалавецтва - якой такой нагоды яно, гэта чалавецтва, глядзіць фільмы жахаў. Вы толькі ўявіце, колькі вакол выдатнага кіно: вясёлага і сумнага, крышесносящего і медытатыўнага - любога. Дык чаму гледачы, як даўбані зомбі, гатовыя па галовах ісці, абы патрапіць на чарговы, напэўна сумніўны хорар?

Вы скажаце, што многім проста не хапае адрэналіну - жыццё цячэ занадта вяла, а ўсе ўзрушэнні, якія ў ёй здараюцца, хутчэй непрыемныя, чым наадварот. Я на гэта адкажу, што вы, павінна быць, сышлі з розуму, калі лічыце, што глядзець хорар прыемна хоць у найменшай ступені. Няма. Фільм жахаў - гэта цікавасць гледачоў крыж, чыя цяжар прама прапарцыйная майстэрству рэжысёра і здымачнай групы.

чытаць далей

Пра «Ледакол» і вяртанне ў СССР

Я не асабліва сумую па саўка. Ды і з чаго б: нарадзіўся я ў 85-м, калі Саюз ўжо дажываў сваё, і добрага ў ім з кожным днём заставалася ўсё менш (калі такое ўвогуле было). Зрэшты, нягледзячы на ​​свой малы ў той час ўзрост, я сёе-тое памятаю пра канец 80-х. Чэргі і татальны дэфіцыт - а над усім гэтым дэпрэсія і роспач каласальных маштабаў. Карацей, я не асабліва сумую па саўка. Бывалі часы лепей.

чытаць далей

створана з дапамогай WordPress > Аўтар тэмы: Anders Norén