Гэтыя рускія - што яны там сабе думаюць? Толькі-толькі мне становіцца ўсё зразумела з іх фільмамі, як яны тут жа бураць маю стройную тэорыю і ставяць мяне, выскачку, на месца. Расійская камедыя хутчэй говно, чым не - здаецца, гэтую максіму дзеці ўбіраюць з малаком маці. Але раптам заяўляецца «Квартэт І» - і што цяпер рабіць няшчасным дзецям?

Ледзь хтосьці ляпне, што хорары не маюць да рускіх ніякага дачынення, ня трэба б ім гэтым займацца - і раптам у люстэрку з чырвонай памадай адлюстроўваецца жудасная «Пікавая дама» Святаслава Подгаевского.

А вось усе як адзін ернічаюць над няўменнем расійскіх кінематаграфістаў здымаць якасныя катастрофы і баевікі з гаўна і палак (як быццам гэта наогул каму-то пад сілу!) - і не зразумей адкуль з'яўляецца Антон Мегердичев са сваім «Метро», бюджэт якога менш, чым зарплата ў беларускага вясковага настаўніка. Ну тваю ж маць!

Так, сябры і суседзі, рускія - яны проста нейкія неспасціжныя. Там, дзе мы махнём на іх рукой, яны пабудуюць свой луна-парк з усім належыць - і каб яшчэ феерверкі, і вакол куча рознакаляровых Lamborghini Aventador са стразамі, і мадэлі Victoria's Secret самі штабелямі кладуцца. А мы потым глядзім і вачамі лыпаем: як ?! Як яны змаглі ?! А гэта ўвогуле магчыма?

Магчыма. Хоць і бывае гнятліва рэдка. Зрэшты, нам, здаецца, варта прытрымаць сваё пыху: некалькі гадоў таму рускія адкапалі Мікалая Лебедзева, строс з яго пыл - і жыццё зайграла новымі фарбамі. У 2013 годзе на экраны выйшла лепшая спартыўная драма, якую калі-небудзь здымалі ў Расіі, і адна з лепшых, калі параўноўваць з Галівудам. У «Легендзе № 17» было добра практычна ўсё - акрамя, мабыць, Меньшыкава, але нават ён не занадта раз'юшваў. Ну і, у рэшце рэшт, тая стужка падарыла нам эталоннага галоўнага героя: з усіх бакоў станоўчага, моцнага, валявога, яшчэ і прыгажунчыка, якіх мала.

Што ж, яны вярнуліся. Практычна ў поўным складзе: вось ён, рэжысёр Лебедзеў, вось - сцэнарыст Мікалай Кулікоў, а вось - Даніла Казлоўскі, шчасце і радасць ўсіх дзяўчынак, толькі-толькі якія разабраліся з пубертатного перыяду. Толькі цяпер гэта ні храна не спартовая драма. Зараз гэта - сапраўдны фільм-катастрофа. І ён настолькі круты, што вам давядзецца прыхапіць з сабой у кіназалу якой-небудзь скрабок - ці чым вы там збіраецеся збіраць свае штаны з крэсла пасля прагляду.

«Экіпаж» - не зусім рэмейк. Я б сказаў, што ён часткова выкарыстоўвае сеттинг і некаторыя элементы гісторыі той, савецкай карціны, і не больш за тое. Запазычанне выяўляецца, напрыклад, у кампазіцыі: першая частка фільма - гэта тыповая вытворчая драма. Прычым у нейкі момант пачынае здавацца, што мы зноў глядзім «Легенду № 17» - толькі вакол замест клюшак і шайбаў самалёты. Нядрэнна, але не занадта арыгінальна, ці не праўда?

Зрэшты, акцёрскі склад не пакідае шмат часу для таго, каб разважаць пра арыгінальнасці. Данілу Казлоўскаму (чорт, назавіце мяне візглівай малалетка, але мне падабаецца гэты хлопец) дапамагае Уладзімір Машков - і хай ён ва ўсіх сваіх працах цалкам аднолькавы, але, каб мяне чэрці дралі, які ж ён афігенны. Я не ведаю, у чым тут справа. Верагодна, гэты голас і погляд спадылба. Глыба, а не чалавек.

А вось акцёр, якога можна было б ставіць і на першае месца ў спісе: Сяргей Шакураў. Тут каментаваць асабліва няма чаго: ёсць такія людзі, якім дастаткова проста з'явіцца ў кадры - і мы ўжо плывём, як алей у мамчыных блінах. Гэта спецыялісты старой загартоўкі, такіх больш не робяць. Можа, і добра, што так - не хацелася б іх з кімсьці параўноўваць.

Яшчэ адна роля другога плана ў Агне грудзі. Яна гуляе пілота грамадзянскай лайнера, і гэта так па-галівудску: фільму хіба што не хапае чачэнца або калмыка ў ролі бортправадніка, які павінен геройску памерці бліжэй да сярэдзіны. Так здымалі амерыканцы ў 90-я, памятаеце? Усе гэтыя сэксапільныя кабеткі з яйкамі, чыя роля ў выніку зводзілася толькі да аднаго: спадабацца Галоўнаму Хлопцу. У «Экіпаж» тое ж самае.

Грудзі настолькі знарочыста робіць свой нязграбны рэверанс у бок феміністак, што, верагодна, дасягае процілеглага эфекту - але і хрэн з ім, якая нам розніца? У рэшце рэшт, гэта кажа толькі аб тым, што Лебедзеў вельмі добра вывучыў каноны жанру, выпешчанага ў Галівудзе яшчэ 20 гадоў таму, і цяпер строга ім варта.

А калі вы забыліся, што за жанр такой у фільма «Экіпаж», прыкладна ў сярэдзіне прагляду для вас пачнецца чарада сюрпрызаў. Дзякуй рэжысёру і сцэнарыстам: пераход ад драмы да экшэн адначасова хуткі і не заўважны. Толькі што мы перажывалі чарговы віток паўсюднага несправядлівасці - і вось ужо ўціскае ў крэсла, таму што а як інакш, калі вакол хаос, разбурэння, пекла і ўсеагульная пагібель.

Эфекты - гэта ж самае галоўнае ў фільмах-катастрофах, ці не так? Вунь, спытаеце ў містэра Эмэрыха, вялікага майстра па ўсякага роду татальным гамон. Ён чмыхне: ці ёсць наогул сэнс здымаць катастрофу, ня уклаўшы ўвесь бюджэт у спецэфекты!

Ён мае рацыю - так толькі ў рускіх зусім іншыя бюджэты. І там, дзе не хапае грошай на якасную крутоту, гэтыя бяруць драматычным напалам і саспенс. У выніку «Экіпаж» у некаторых эпізодах ператвараецца ў сапраўдны трылер - і гэтыя ўкрапванні глядзяцца вельмі і вельмі выдатна.

Эталон - вось яно, тое слова, якім можна ўзнагародзіць новы «Экіпаж». Не ў тым сэнсе, што гэта самы лепшы фільм усіх часоў і народаў - гэта ўзор жанру, на які варта раўняцца. І не толькі расейскаму кінематографу, а наогул усім. Мікалай Лебедзеў чарговы раз перамог народны скепсіс - рускія ўмеюць-ткі ў цікавае, відовішчнае кіно.


Спадабаўся матэрыял? Ня цісніце, дзяліцеся ў сацсетках!