Я не асабліва сумую па саўка. Ды і з чаго б: нарадзіўся я ў 85-м, калі Саюз ўжо дажываў сваё, і добрага ў ім з кожным днём заставалася ўсё менш (калі такое ўвогуле было). Зрэшты, нягледзячы на ​​свой малы ў той час ўзрост, я сёе-тое памятаю пра канец 80-х. Чэргі і татальны дэфіцыт - а над усім гэтым дэпрэсія і роспач каласальных маштабаў. Карацей, я не асабліва сумую па саўка. Бывалі часы лепей.

І ў мяне супярэчлівыя пачуцці наконт савецкага кіно. З аднаго боку, класічныя камедыі і ўся гэтая рамантычна-філасофская прыгажосць накшталт «Таго самага Мюнхгаўзена» аселі на падкорцы і даўно сталі часткай мяне самога. З іншага - гэта ж кропля ў моры. А колькі мільярдаў тон пафаснага і безаблічнага лайна паспелі зняць за 70 гадоў савецкай улады? Асабліва, вядома, саўковыя кінематаграфісты стараліся тады, калі гаворка заходзіла пра подзвіг народа - няхай гэта будзе ў вайне ці ў мірнай працоўнай жыцця. І вельмі часта за ідэалагічна вывераным чынам савецкага грамадзяніна не заставалася месца нічому іншаму.

З радасцю і надзеяй глядзім у светлую будучыню камунізму!

Што ж, Савок згінуў - а з ім пайшла і цэлая киноэпоха. Сёе-чаго сапраўды шкада, але ў асноўным туды яму, усяму гэтаму барахла, і дарога. У рэшце рэшт, памяць аб савецкіх кінематаграфічных дыяментах вельмі нават жывая, так што сучасным рэжысёрам-пераемнікам ўсё яшчэ ёсць на што арыентавацца. Шкада толькі, што не ўсе яны хочуць шукаць новыя шляхі. Вось, напрыклад, Мікалай Хомерики зняў фільм «Ледакол» - і зноў надаў гледача ў часы кіно аб працоўных подзвігі.

Праблема «Ледакол» ... я прама не ведаю, з чаго пачаць. Давайце так: пазіцыянаванне. Для шырокага гледача гэтую стужку рэкламавалі як фільм-катастрофу. О, выдатна, сказаў шырокі глядач; ён бо вельмі любіць катастрофы. А тут яшчэ рускія навучыліся, нарэшце, іх здымаць - прычым за існыя капейкі. Так што поспех нядаўняга «Экіпажа» і злёгку ўжо забытага «Метро» даў карціне Хомерики здаравенны шанец.

- Ау, эй! А гэта запланаваная хрень або выпадкова выйшла?

Ды вось бяда: гэта ж ні храна не катастрофа, м. Каб вы ўяўлялі, пра што гаворка і як гэта прыкладна магло выглядаць, у «Ледакол» ёсць гістарычная падстава. Сапраўды, у 85-м годзе быў карабель з падобнай назвай, які правёў у дрэйфе каля ўзбярэжжа Антарктыды амаль пяць месяцаў. У прынцыпе, гэтага матэрыялу цалкам дастаткова, каб зняць адразу некалькі карцін.

Такім чынам, адна будзе катастрофай пра барацьбу адважных маракоў са стыхіяй. Другая - пра подзвіг асобна ўзятага чалавека, які прымудраецца змагацца з сістэмай ва ўмовах, апісаных у першым фільме. Трэцяя - пра тое, як людзі губляюць чалавечае аблічча, невылазна седзячы ў кансервавай банку, якая, па ўсім мяркуючы, іх жа і загубіць. Чацвёртая - аб нялёгкай лёс пакінутых на грамадзянцы жонак і дзяцей ...

- А я-то тут што раблю, у імя ўсяго святога?

Стоп. Гэта што яшчэ за бздура? Адкуль тут узяліся жанчыны і дзеці? О, ну як жа. Спадар Хомерики не мог проста так узяць і зняць нешта адно. Ён і яго сцэнарысты Аляксей Анішчанка і Андрэй Золотарев захацелі асягнуць ўвогуле ўсё. У выніку ў «Ледакол» ўпілася ўсе чатыры апісаныя лініі. Вось гэта па-нашаму - каб гэта ўсё разам.

І нічога толкам - таму што ніводная лінія не даведзена да розуму. Фільм, пачынаю разважаць катастрофай, устаёт ад гэтых крыўлянняў ўжо праз пяць хвілін пасля пачатку. Добра, думаем мы. Самы час для трылера. У рэшце рэшт, усё на гэта паказвае. Але - вось бяда - трылера таксама не здараецца, таму што на першы план раптам выходзіць барацьба адзіночкі супраць сістэмы. Хрэн з табой, адзіночка, давай, пакажы ім усім. Але адзіночка наш раптам перадумвае і вырашае ўспомніць, што савецкія маракі так сябе не паводзяць. Герой, а не бунтар - усё як завяшчалі дзяды ў сваіх пракапцелай нафталінам старажытных фільмах.

- Савецкія маракі так сябе не вядуць, бро. Гэта неяк не па-камуністычна.

Глядач ад гэтых жанравых кіданняў пачынае пазяхаць і ўсё часцей пазіраць на гадзіны; але Хомерики пляваць. Ён ідзе далей: впиливает ў фільм то тут, то там дробныя сюжэтныя ўстаўкі, якія, паводле задумы, павінны накшталт як звязваць часткі апавядання разам. Ды толькі на справе выходзіць наадварот: гэтыя дробязі раскіданыя зусім бяздумна, яны амаль заўсёды нічога не значаць і кожны раз толькі адцягваюць ад асноўнай лініі. А калі нас вяртаюць назад, там, аказваецца, усё ўжо вырашылася. Без нас! Бог з машыны! Ды як так? Мы ў якім стагоддзі жывем?

Добра, давайце ўсе супакоімся. Не змаглі ў драму, трылер і бог ведае ў што яшчэ па пастаноўцы і сцэнары - так, можа, акцёры сдюжат? Тут бо ёсць каму - і я не пра Пятра Фёдарава, якому лепш бы і не вылазіць з выявы бретёра.

- Вы гатовыя, дзеці?

Сяргей Пускепалис, што скажаце? Гэта настолькі дакладнае трапленне ў вобраз, што першыя хвіліны пасля яго з'яўлення ў гледача на вочы гатовыя навернутую слёзы радасці. Гатовыя - але не наварочваюцца, таму што ўжо праз некалькі хвілін мы разумеем: гэта абсалютна нелагічны і бесталковы персанаж. Ён павінен быў забраць на сябе ільвіную долю драматызму ўсёй гэтай чортавай гісторыі - але толькі хрэн там плаваў, як і драматызм. Вельмі крыўдна за Пускепалиса. Не пашанцавала.

Аляксандр Яцэнка, Аляксандр Паль, Ігар хрыпуноў і іншыя - такія ж ахвяры. 133 дня дрэйфу - вось ужо дзе, здаецца, сапраўды хопіць часу раскрыць свой характар. Але няма. Рэжысёр і сцэнарысты не казалі.

- Кажуць, я горш за ўсіх. Калі памятаць, што я нягоднік, гэта хутчэй добра ці не?

А горш за ўсіх злыдні. Іх у «Ледакол» адразу два - і абодва настолькі карыкатурныя, што глядач у нейкі момант можа нават і засумнявацца: ці не перабудоўны Ці «Кнот» ён глядзіць. У вялікім кіно такіх чорна-белых персанажаў не было вельмі даўно. Далібог, нас нібы вярнулі ў Савок.

І што ж такі нам застаецца, а? «Ледакол» ходзіць па вярхах за ўсё, за што можа ўхапіцца вачэй Мікалая Хомерики - і нідзе не спыняецца дастаткова доўга. Тут бы плюнуць і расцягнуць фармат: і праўда, склепать ты міні-серыял і впихни туды гэта ўсё разам. Вунь, на Захадзе так даўно ўжо робяць. Штампуюць гэтыя даўбані серыялы адзін за адным.

Але мы не будзем разбэшчваць нашага гледача сумніўнымі заходнімі каштоўнасцямі, так? Мы пойдзем іншым шляхам. У рэшце рэшт, вунь у нас якая кінашкола - не пара іхняй. Здымем і так.

Ну і здымайце сабе. І самі гэта глядзіце.


Спадабаўся водгук? Ну дык чаму б не падзяліцца ім з соцсетях, як лічыце?