Люблю грошы. Гэта ж вельмі зручна - калі ў цябе шмат грошай. Ходзіш такі ўсюды, купляеш ўсялякае: вось гэта, вунь тое, і вось яшчэ таксама загарніце. Зручная і прыемная штука гэтыя грошы. Мінус толькі адзін: гэтага дабра заўсёды мала. Насычэнне, задавальненне патрэбаў - уся гэтая хрень не гуляе ніякай ролі, усё роўна трэба яшчэ і яшчэ. Проста каб былі.

У сэнсе прагнасці да грошай я падобны на галівудскіх киноделов - хіба што размах не той. Усе гэтыя Спілберга, Бэи і што з імі - скнара сусветнага маштабу. Чуюць вялікае бабло усімі сваімі пяццю пачуццямі; зламаючы галаву бягуць на любую магчымасць зарабіць чарговы мільярд. Трэба, зрэшты, аддаць належнае: падманваюць нас гэтыя дзяляга не так часта, і ў асноўным камерцыйнае кіно ў выкананні галівудскіх жмот атрымліваецца ну хоць бы відовішчным.

Праўда, ёсць выключэнні - дзёрзкія і нахабныя. Студыя Illumination Entertainment, якая зняла дзве часткі добрага мультыка «Гадкае я», вырашыла, што хопіць з яе. Пара зарабляць цяперашні бабло, сказалі сабе гэтыя скупірака. І знялі паўнаметражку пра мін'ёнаў, самых абаяльных другарадных персанажаў усіх часоў.

Боб, Кевін і Сцюарт. Ну, ці неяк так

Другарадных - ну, няма, дудкі. Цяпер мін'ёны ў вышэйшай лізе, ніякай грю ім не патрэбны. Але калі героі другога плану выйшлі на першы, хто заменіць іх там, на другім?

Кожны галівудскі мульцік апошніх дваццаці гадоў абавязкова падаваў такіх персанажаў - гэта ж ключ да поспеху. Але тут усё пайшло не так. Самі мін'ёны накшталт як ёсць, але забаўляць гледача няма каму: галоўныя героі дакучае ўжо праз паўгадзіны. І вось тут бы якую-небудзь пабочную лінію са другарадным персанажам - але ў гэтым сэнсе «Міньён» стэрыльныя.

Так, прыдумаць кагосьці яшчэ больш абаяльнага і прыдуркаватага - гэта трэба моцна пастарацца. А навошта старацца, калі бабло - вось жа яно, на паверхні, бяры ды еш. Да таго ж, усё магло быць значна горш: ствары гэтыя жмот новых другарадных герояў - і нас не абмінуў бы чарговы спін-оф ад Illumination Entertainment. А за ім яшчэ, і яшчэ - і калі гэта не пекла, то я ўжо і не ведаю, што тады.

Нас шмат. А скажа прадзюсар - будзе яшчэ больш

Наогул, мы ўсё гэта ўжо праходзілі. Кот у ботах, пінгвіны, Ціман і Пумба, у рэшце рэшт. Прадзюсары прывыклі эксплуатаваць вобразы мілых прыдуркаў другога плана, раптам змяняюць амплуа. Але «Міньён» - першы фільм, у якім стваральнікі не тое што не хаваюць смагу лёгкай нажывы, а падкрэсліваюць яе дзе толькі можна. (Крыстафэр Меледандри, гэта я пра цябе кажу, прагны ты сукін сын.)

Глядзіце, у гэтых жоўтых стварэнняў ёсць імёны. Яны былі і ў «Брыдкіх я», але хто іх зараз ўспомніць? У першых двух фільмах гэтая дэталь была зусім неістотная. Наадварот, мін'ёны былі добрыя як раз сваёй ўзаемазаменнасць. Усё, што іх адрозніваць, - колькасць вачэй і градус мілага ідыятызму.

Купі нас, хлопец. Купі, нават не раздумвай

Ок, цяпер гэта Кевін, Боб і Сцюарт, і, паверце, тут іх імёны нам забыць не дадуць. Гэта, вядома, эпикфэйл для самой миньонской ідэі - але ў той жа час сапраўдная маркетынгавая перамога. Аказваецца, жоўты бязмозглы Міньён можа прадаваць сябе сам - трэба толькі максімальна яго ачалавечыць. Спярша дамо яму імя (пажадана паўтараць часцей, каб дзеці не забыліся, каго менавіта павінны купіць ім бацькі). Потым ўпілася яго ў рэкламу «Макдональдса». Так, і хай увесь час кажа сваё «банана!» - гэта дакладна не нашкодзіць. Нарэшце, здымем поўнаметражны мульцік - і ўсё, гэтых стварэнняў можна прадаваць цэлымі кантэйнерамі. Квіткі ў кіно, сувенірныя фігуркі - эй, скнара, бярыце за гэта любыя грошы, дзеці знойдуць спосаб прымусіць бацькоў купіць Міньён.

Гэтая спекуляцыя сумная, хоць і цалкам зразумелая. Але вось што не дае мне спакою: «Міньён» цалкам маглі быць лепш, смотрибельнее. Усяго-то і трэба было - разбіць паўнаметражку на набор бессюжетных скетчоў серыямі па 5-10 хвілін. За такі кароткі час гэтыя жоўтыя прыдуркі проста не паспелі б надакучыць.

Дзетка, я стаю паўмільярда. Ня хрэн сабачы, ці ведаеш

Эй, што я такое кажу, бо тады «Міньён» б не зарабілі амаль паўмільярда ўсяго за тыдзень. І наогул, у Галівудзе, як вядома, пра нашых жаданнях дасведчаныя куды лепш за нас саміх. Так што пара кідаць гэтыя крамольныя думкі і адпраўляцца за фігуркай Кевіна. Або Боба. Або Сцюарта? Ай, куплю ўсіх адразу, яны ж такія мілыя.