Гістарычнае кіно - амаль самае няўдзячная, што можа быць у свеце. Самыя няшчасныя рэжысёра, задумаюцца фільм з прэтэнзіяй на гістарычнасць, толькі затурканае выдатнік, які выконвае хатнія заданні за хулігана, што сядзіць на задняй парце. Але школа, хай і пакіне шнары, калі-небудзь усё ж забудзецца. А вось свой фільм рэжысёр будзе памятаць ўсё жыццё. І калі б толькі ён - разам з ім гэтыя ўспаміны падзеляць мільёны чалавек. Так што гора яму, калі дзе накосячит.

А гэта абавязкова здарыцца. Немагчыма проста так ўзяць і зняць гістарычнае кіно без памылак. Некаторыя будуць дапушчаныя па неспрактыкаванасці, іншыя - таму, што вельмі цяжка сумясціць кінематаграфічны і гістарычную дакладнасць. Але пытанне ўпіраецца вось у што: колькі з гэтых памылак заўважыць глядач?

Ўсё. У стваральнікаў гэтых фільмаў няма ніводнага шанцу - кожны іх план скрупулёзна вывучыць арда самых занудных говноедов. І потым з самым пераможным выглядам будзе тыкаць у неадпаведнасць колькасці гузікаў на салдацкім шынялі яе гістарычнаму прататыпу. Жах.

І вось што я думаю: трэба адмовіцца ад гістарычных фільмаў у прынцыпе. Глядзіце, тут жа адны плюсы. Па-першае, ніхто не будзе ведаць, чым скончыцца дзеянне. Па-другое, на кожную «памылку» можна смела махнуць рукой - фільм-то не гістарычны, а проста «выкананы ў сеттинге». Наш любімы Таранціна нават паспеў зняць вельмі годны прыклад таго, што я маю на ўвазе: «Бясслаўныя ўблюдкі» - менавіта такое околоисторическое кіно. Ну-ка, паспрабуйце абвінаваціць яго ў нейкім там неадпаведнасці. Хрэна лысага, а?

І ў мяне нечаканая і вельмі добрая навіна: рускія, здаецца, пачынаюць разумець, у чым тут справа. Аказваецца, зусім магчыма зняць фільм у дэкарацыях, якія маглі здацца ў сне хіба што класіку Залатога стагоддзя рускай літаратуры - і засяродзіцца на чым-небудзь, акрамя гістарычнай дакладнасці. Ого! А далей што? Міхалкоў задумае стужку, у якой у вайне перамаглі нацысты?

Добра, добра. Нагода для прыпаднятага настрою сапраўды ёсць: Аляксей Мизгирёв паставіў бездакорны з эстэтычнага пункту гледжання фільм «Дуэлянт». І настолькі пляваць хацеў на гістарызм, што дамаляваў Пецярбургу XIX стагоддзя кучу новых архітэктурных аб'ектаў. Ну, каб мы не сумняваліся: пазубаскаліў наконт неадпаведнасці эпосе і тагачасным рэаліям не атрымаецца.

Раз так, давайце ж захапляцца! «Дуэлянт» візуальна проста выдатны - прычым прыгажосць доўжыцца ад пачатку і да канца, шчыра аддаючы ўсю сябе гледачу. І хай некаторыя эпізоды вось-вось пусцяць кроў з вачэй залішняй натуралістычнага, гэтыя траўмы для жыцця небяспекі. Мизгирёв нас як быццам намацвае і устрэсвае: як мы там? Ці ўсё падабаецца? Ці ўсім задаволеныя?

Што ж, першыя паўгадзіны - так. Сумесная праца Аляксея Мизгирёва і аператара Максіма Асадчага захоплівае ўсё нашу ўвагу. Нават сюжэт, здаецца, не вельмі важны - мясцовая эстэтыка вырашае.

Але першы захапленне праходзіць, і глядач ўключае мазгі. І вось гэта, вядома, дарма. У аснове сюжэту «Дуэлянт», аказваецца, дэтэктыўная гісторыя - вось яно як! Дык можа, мы нешта прапусцілі, пакуль захапляліся відамі несапраўднага Пецярбурга і ўсіх гэтых двубояў? Таму што не пакідае адчуванне, што частка апавядання прайшла міма - ні храна ж не зразумела, што наогул адбываецца.

Дык вось, з намі ўсё ў парадку. Са сцэнарам - не. Дзіўна, але наколькі круты пастаноўшчык Аляксей Мизгирёв, настолькі ж ён упоротый сцэнарыст. І быццам бы сама гісторыя - вось яна, на паверхні. Але падаецца нейкімі рознай велічыні кавалкамі, якія то тут, то там нечакана перакрываюцца не вельмі зразумелымі флешбэками.

Так, у канцы фільма ўсё становіцца на свае месцы, але не таму, што там нейкі нечаканы твіст. Проста Мизгирёв навошта-то да апошняга трымае ў кішэні кучу сюжэтных дробак і скормлівае нам іх вельмі неахвотна. Не асабліва клапоцячыся пры гэтым пра храналогіі. І добра б усё гэта суправаджалі разумныя дыялогі - так бо няма. «Дуэлянт» - гэта куча пафасу, памножаная на яшчэ такую ​​ж кучу.

Быць бы бядзе, але, як гэта часта бывае ў выпадках з дрэнным сцэнарам, фільм цягнуць на сабе выдатныя акцёры. Я не магу сказаць, што «Дуэлянт» імі прама кішыць, але некалькі ўсё ж знойдзецца.

Скажам, што тычыцца Пятра Фёдарава, галоўнага расійскага прыгажунчыка пасля Данілы Казлоўскага, то вас спярша можа моцна раздражняць гэты яго маскоўскі акцэнт; у першыя хвіліны нават здаецца, што дэкарацыі вось-вось з грукатам разваляцца на кавалкі, Фёдараў здыме цыліндр, сядзе ў BMW і з'едзе ў закат. Але раптам нешта адбываецца - нешта няўлоўнае. Глядач раптам разумее, што акцэнт больш не турбуе; яго, акцэнту, ужо і няма. Ды і ці быў? Вельмі цяжка ў гэта паверыць: далейшыя рэплікі ў персанажа знарочыста адрывістыя, быццам ён іх выплёўваць. Такая манера глядзіцца вельмі гарманічна, і ўсе гэтыя глупства наконт акцэнту губляюць сэнс.

Усё па акцёрскай гульні спадара Фёдарава - калі ён не кажа, то альбо страляе, альбо п'е. Першае робіць прыгожа і відовішчна, другое - абы як. Зрэшты, бог з ім. Давайце лепш пра злыдня - сёння гэта Уладзімір Машкоў.

Ведаеце што? Я люблю Машкова ўсім сэрцам, гэта ідэальны акцёр. Так, ён заўсёды хутчэй аднолькавы, чым няма, але пры гэтым здольны згуляць каго заўгодна - і быць у сваёй ролі лепшым з усіх. Мясцовы нягоднік, па сюжэце і так не самы прыемны персанаж, у выкананні Машкова становіцца проста выпладнем пецярбургскага велікасвецкіх пекла.

На астатніх больш-менш бачных ролях у Мизгирёва тыя, пра каго сказаць асабліва няма чаго. А вось эпізоды, хай і рэдка, вельмі радуюць Юрыем Кузняцовым (у яго наогул адна з самых моцных сцэн ва ўсім фільме) і Аляксандрам Яцэнка. Дзякуй за маленькія радасці.

Што ж, круты візуальны шэраг і некалькі годных акцёрскіх работ супраць шалёнага сцэнарыя і кучы несуцішнага пафасу. Чаго тут больш? Добрага ці дрэннага?

Давайце глядзець праўдзе ў вочы: такога рускія яшчэ не здымалі. «Дуэлянт» сяк-так сшыты, з яго адусюль лезуць грубыя ніткі - але пры гэтым у кожным плане адчуваецца свая, самабытная атмасфера. Так, са сцэнарам абышліся жахліва неакуратна - але дзякуючы некаторым персанажам (з тых, што не зусім ужо лубачныя) гісторыя трымаецца і нават прымудраецца не адпускаць гледача занадта далёка ад сябе.

Дамо шанец, што скажаце?


Спадабаўся водгук? Ня цісніце, дзяліцеся ў сацсетках!