пра кіно

Меркаванні пра кіно і тых, хто яго робіць

Пазнака: Эмануэль Любецкі

Пра «выжыў» і грандыёзнасць

Я тут нядаўна прамачыў ногі. Пацярпіце, я зараз растлумачу. Дык вось, нічога сур'ёзнага, проста адмакрэў адзін чаравік, а я ў ім так увесь дзень і праходзіў. Потым насмарк, кашаль - уся гэтая дрэнь, якая суправаджае прастуду. І бо я не хадзіў спецыяльна па лужынах, няма. І абутак была добрая - як я меркаваў, непрамакальны. Але, відаць, усё змакае, калі як след намачыць.

Больш за ўсё мяне засмуціла ня сама прастуда і нават не тое, што цяпер я не магу давяраць сваім каханым чаравікаў. Разумееце, я апынуўся зусім не гатовы да самага мінімальнага дыскамфорту. Не тое каб я прама паміраў ад прастуды, але настрой быў сапсаваны на некалькі дзён. Усё, што я мог, - з зайздрасцю ўспамінаць тых адважных кінагерояў, якія ныраюць у ледзяную раку і праз дзве хвіліны экраннага часу аказваюцца ва ўсім сухім і з куфлем віскі ў руцэ. Зрэшты, я разумеў, што кіно ёсць кіно, і ў некаторых выпадках рэалістычнасць не галоўнае.

чытаць далей

Пра «Бёрдмэна» і надзею, якая змагла

Тут усё вельмі хваляць «Бёрдмэна» - і заслужана, вядома. Але вось што раздражняе: апроч іншага, асобна захапляюцца умоўнай адным планам і аператарскай работай Эмануэля Любецкіх. А, вось яно што. Праца, значыць, аператара вас так моцна захапіла, так?

Любецкіх і праўда добры - вунь, у Куарона ён, напэўна, усе фільмы паздымаў. «Дзіця чалавечае» і «Гравітацыя» - гэта ўвогуле ўжо класіка, якая ўвайшла ва ўсе падручнікі «Аператарская праца не для абы каго» (а такія, вядома ж, ёсць).

чытаць далей

створана з дапамогай WordPress > Аўтар тэмы: Anders Norén