У дзяцінстве я марыў быць патолагаанатамам. Даволі жудасна гучыць, ды і наогул думка так сабе, як мне цяпер здаецца. Але тады, у дзесяць гадоў я будаваў вялікія планы. Сутнасць працы была мне прыкладна ясная: рэж сабе трупы, штабнаваць справаздачы, делов-то. Праўда, дарослыя, якім я распавядаў пра свае мары, хутка спускалі мяне на зямлю: аказваецца, на патолагаанатама трэба вельмі доўга і сур'ёзна вучыцца. Запахла праблемай, бо вучоба ў маіх марах не значылася. Я проста павінен быў за адзін раз стаць тым, кім хацеў.

чытаць далей