Ігравое кіно - яно, як рэч у сабе. Цалкам бессэнсоўная задума для гледача - калі толькі ён не скончаны задрот. Фільмы гэтыя, як правіла, нясуць у сабе столькі ж новага, колькі выпуск навін па тэлевізары. Але аматарам такога кіно не трэба асаблівай навізны. Яны прыйшлі за формай. Мастацтва дзеля мастацтва - вось што такое гульнявое кіно для іх, самазваных знатакоў.

Для астатніх такія фільмы - поўная хрень, вядома. Якому нармалёваму чалавеку прыйдзе ў галаву паўтары гадзіны вытрашчыўся на лысага прыдурка, які знакаміты толькі тым, што ўсё сваё свядомае жыццё правёў у турме? Значна лепш паглядзець сярэдніх памераў баявік - і зрабіць сабе настрой на ўвесь дзень.

Але наш задрот не такі. Сярод іншага ён чакае звестак аб акцёрскім складзе. У яго ёсць свой асабісты пул спецыялістаў, якія не ведаюць слова «ніяк», і ён адсочвае ўсе фільмы з іх удзелам. Ён да дзюр загледзеўся «Бронсона», ведае на памяць «Лока» - ён не прапусціць таго, хто яму патрэбен.

- Ну-ка, што там пра дзіркі зара было?

І той, хто патрэбен, ня падманвае чаканняў. Той, хто патрэбен, не сядзіць на месцы - ён шукае новыя формы, каб пацешыць свайго любімага задрот. І, дзякуй за маленькія радасці, знаходзіць іх у чарговы раз - у фільме Браяна Хелгеленда «Легенда».

Наогул, гэта байопік, што, вядома, само па сабе агідна. Значыць, тут ёсць усе абавязковыя складнікі: голас за кадрам, адсутнасць колькі-небудзь значнага сюжэту і ў канцы абавязковы аповед пра тое, што адбылося з героямі пасля падзей фільма. У гэтым сэнсе «Легенда» нічым не адрозніваецца ад большасці падобных «жыццёвых» драм.

- Уоу, уоу! Цяпер мая рэпліка.

Затое яна адрозніваецца чымсьці іншым: неперасягненай гульнёй Тома Хардзі. Наогул, правільней было б пазначыць у ролях не аднаго Тома Хардзі, а адразу двух. Зразумела, «Легенда» не першы фільм, дзе адзін акцёр гуляе некалькіх персанажаў - але гэта рэдкі прыклад, калі артыст настолькі сур'ёзна пераўвасабляецца, што гледача ў нейкі момант бярэ сумнеў: эй, а гэта дакладна не два розныя чалавекі?

Не, не два, ён у нас такі адзін-адзіны. Хардзі з гэтымі яго губішчы і незадаволенай рожай ўжо не раз даказваў, што здольны выцягнуць любы фільм толькі адной сілай свайго абаяння. Чорт, ды ён проста не дае адвесці ад сябе погляд - што ж будзе, калі памножыць яго на два?

- А калі ты замест яго надзенеш акуляры, я разумею, хто з вас хто? - Тады я вставлю пісталет табе ў азадак, каб ты не сумняваўся.

Я скажу, што будзе. Мы атрымаем самы харызматычны кинодуэт з часоў Гібсана - Гловера. Праўда, «Легенда» ў адрозненне ад «Смяротнага зброі» ні разу не Бадзі-муві. Тутэйшая крымінальная гісторыя чэрпае сваё натхненне з фільмаў накшталт «хроснага бацьку» - варыянт для пераймання не самы горшы.

Так, «Легенда» пакінула ў спакоі ўрачыстую цяжкавагавасць, якой адрозніваліся ўсе гэтыя гангстарскія фільмы Копалы, Леонэ і Скарсэзэ. Замест гэтага рэжысёр і сцэнарыст Браян Хелгеленд упіўся ў сваю стужку змрочны гумар і той максімум абсурду, які быў позволителен у дадзенай сітуацыі. Гэта знайшло адлюстраванне і ў саміх героях, і ў дыялогах паміж імі, і нават у навакольнай рэчаіснасці.

- Гэта значыць ты цяпер не можаш курыць носам? - Мужык, я і раней не мог. - Мяне атачаюць адны пасрэднасці.

Я тут папракаў байопік ў адсутнасці цікавага сюжэту; гэта вялікая бяда - як правіла, гледачу ў такіх фільмах вядома, чым усё скончыцца. Але «Легендзе» атрымалася мінімізаваць шкоду. Кампазіцыя апавядання выбудаваная такім чынам, што глядач адразу здагадваецца, чаго чакаць у канцы - хоць бы прыблізна. Інтрыга тут у іншым: як усё гэта будзе адбывацца, чым для гэтага прыйдзецца ахвяраваць і наогул ці варта было яно таго.

І вось мы падабраліся да самага галоўнага. У «Легендзе» ёсць мараль, не занадта дакучлівая і ўсё ж несумненная. Гэтая мараль прадзімае практычна ў кожнай сцэне. Ёю прасякнута нават даволі банальная, хоць і цікаватая любоўная лінія (дзякуй, Эмілі Браўнінг). І гучыць гэтая мараль як прысуд: дзярмо здараецца.

- А яшчэ футра абяцаў. Тваю ж маці, у якім месцы я згарнула не туда?

Ты ўсё жыццё ішоў да сваёй мэты, назапашваў вопыт і амбіцыі, але нешта пайшло не так - дзярмо здараецца. Ты сядзела ў сваёй кватэры ў чаканні прынца на белым кані, і вось ён з'явіўся, але ўсё не так, як ты сабе ўяўляла - дзярмо здараецца. Ты сумленна служыў сваёй краіне, лавіў нягоднікаў, але гэта аказалася нікому не патрэбным.

Дзярмо - яно здараецца, таму што можа. Вось і ўся мараль - і толькі на такую ​​ў ідэале павінен прэтэндаваць нават самы лепшы гангстэрскі фільм. Рамантызацыя бандыцкага ладу жыцця - гэта, вядома, прыгожа, але не вельмі сумленна. А «Легенда» - адзін з нешматлікіх прадстаўнікоў жанру, які не саромеецца быць сумленным. Гэта ўражвае і абнадзейвае: выходзіць, крымінальная драма яшчэ здольная абыходзіцца без назалелыя клішэ.