А што скажаце наконт гістарычнай рэканструкцыі? Ну, ведаеце, усе гэтыя людзі прыбіраецца ў касцюмы якой-небудзь эпохі, набіраюць рарытэтнай зброі і іншага тэматычнага барахла, а потым сыходзяцца ў Эпічнасці бітвах па матывах якіх-небудзь падзей, якія даўно быльём параслі. Прыгажосць неверагодная, а?

Добра, я не аматар падобных забаў. Мне здаецца, у рэканструкцыі няма душы. То бок, гэта чыста тэхнічнае дзейства, цікавае толькі тым, хто ў ім удзельнічае. А з боку ўсё выглядае так сабе. Вось адна група ряженых ідзе ў атаку на іншую. Стрэлы, выбухі. Адрэстаўраваныя танкі грукочуць, піратэхніка грыміць, бутафорскія штыкі колюць направа і налева - ні адрэналіну, ні лютасьці, ні смяротнай стомленасці пасля бітвы. Нічога. Але горш за ўсё тое, што няма адчування бессэнсоўнасці вайны. Стратэгія, тактыка, уся гэтая ваенная хрень ёсць, а упоротости самой задумы - ні разу.

Любы разважны чалавек цяпер павінен заўважыць, што падобныя рэчы, увогуле, не вельмі павінны мяне хваляваць - раз энтузіястаў у вялікай справе гістарычнай рэканструкцыі па-ранейшаму хапае, значыць, справа ўва мне. Што ж, гэта справядліва. Усё жыццё мяне гэта і праўда ніяк не тычылася, і нашы шляху з рэканструктараў заставаліся раўналежнымі, як два рэйкі на Транссібірскай магістралі. Бо нават калі гэтыя людзі лезлі ў кінематограф, разважлівыя рэжысёры з прадзюсарамі не давалі ім вялікі свабоды, з усіх сіл абмяжоўваючы іх дзеянні на здымачнай пляцоўцы.

Менавіта таму большасць ваенных фільмаў можна глядзець без асаблівага уздрыгу. Іх аўтары гатовыя ахвяраваць усім на свеце дзеля таго, каб стужка заставалася кінематаграфічны. Нават гістарызмам, даруй, божа. І калі ўсё зроблена правільна, то танк, які страляе літарай «Г», выклікае ў гледача толькі адно пытанне: ці не памрэ ці глядач ад множных аргазмаў, убачыўшы такую ​​відовішчную, охренительную крутоту яшчэ раз.

Але ўсяму добраму рана ці позна прыходзіць канец, і знайшоўся чалавек, які кінуў выклік старых парадкаў. Андрэй Шальопа зняў сваё ваеннае кіно. Кіно, дзе ніхто не звязваў рукі рэканструктарам.

І ў яго нічога не выйшла. Чаму? Чаму «28 панфиловцев», фільм, якога чакалі і на які ўскладалі вялікія надзеі мільёны адных толькі рускіх, апынуўся пустышкай? Няўжо справа ў адной толькі гістарычнай рэканструкцыі? Наогул, няма. Шчыра кажучы, да яе-то як раз менш за ўсё пытанняў. Мясцовыя спецыялісты так выдатна папрацавалі, што толькі дзякуючы ім другая палова стужкі вытрымлівае крытыку хоць бы з пункту гледжання дэкарацый і эфектаў.

Праблема ва ўсім астатнім. «28 панфиловцев» хацелі стаць «300 спартанцамі», але ім не хапіла ні густу, ні эстэтыкі. Горш за ўсё тое, што на такі расклад усё і паказвала. Андрэй Шальопа яшчэ тры гады таму вызначаў для гледачоў некаторыя адпраўныя кропкі: у карціне не будзе ні любові, ні Сталіна. А яшчэ Шальопа сказаў, што хацеў зняць "што-тое добрае, якое ідзе ад сэрца, а не зробленае з мэтай нажыцца».

Я ўсё разумею: улічваючы, што на фільм збіралі грошы ўсім светам, трэба было пагладзіць патэнцыйных інвестараў па шёрстке, так што гэтыя яго словы цалкам вытлумачальныя. Але далібог, мы павінны былі здагадацца яшчэ тады: калі ў рускай ваенным фільме няма рамантычнай лініі, няма бацькі народаў, няма жадання нажыцца - значыць, яму патрэбныя геніяльны рэжысёр з тонкім пачуццём таго, што адбываецца, геніяльны сцэнарыст, які напіша ашаламляльныя дыялогі, і хоць б адзін геніяльны актор.

У «28 панфиловцах» няма ні храна. Рэжысёр і сцэнарыст Андрэй Шальопа, а заадно з ім яго таварыш Кім Дружынін нават не спрабуюць утрымаць фільм у адным рытме. У выніку першую гадзіну гледачы пазяхаюць ад нуды, слухаючы дэбільныя салдацкія байкі, а пакінуты час вымушаныя тарашчыцца на самую сумную ў свеце рэканструкцыю з удзелам танкаў. А сумная яна таму, што фантазіі рэжысёраў хапіла толькі на вельмі абмежаваны набор планаў, які яны пракручваюць раз за разам. Акоп - гарызонт - танк - шмат танкаў - пяхота - акоп - паўтарыць. Пры такой разнастайнасці не дапамаглі нават ваенныя кансультанты і майстры па спецэфектам.

А што акцёры? Тут бо іх шмат - назва падказвае, як мінімум 28 чалавек. 28 галоўных герояў, яшчэ колькі-то статыстаў - а запомніць няма каго. Сцэнар толкам нікога не прадставіў, а больш на сябе гэтую функцыю ніхто так і не ўзяў. Зрэшты, няма, адзін знайшоўся: лейтэнант РККА, інструктуе байцоў - адзіны, хто глядзіцца жыва і арганічна. І, адпаведна, запамінаецца. Ведаеце, хто яго грае? Андрэй Шальопа. Вось гэта сюрпрыз.

А цяпер уявіце, як гэта ўсё магло б выглядаць: людзі ідуць на ўсвядомленую смерць. Кожны - са сваёй лютасцю наперавес. 28 салдат супраць нечалавечай, жахлівай армады. Вінтоўкі, гранаты, бутэлькі з гаручай сумессю, кулямёт ды ПТРД - супраць велізарных браняваных машын! Чорт, мне здаецца, у гэтай маёй фразе драматызму больш, чым ва ўсім фільме Шальопы - Дружыніна.

Ні стылю, ні рытму, ні атмасферы, ні драматызму. Затое - патрыятычнае кіно. Затое - няма Сталіна. Затое - ніякай рамантыкі. Ваенны фільм, які ўсё даўно хацелі - калі хоць на хвіліну паверыць Шальопе. Што ж, хацелі - ешце. Толькі не моцна скрыпам зубамі, калі паспрабуеце ўдзячна ўсміхнуцца.


Спадабаўся водгук? Вы што ж, не хацелі гэты фільм? Дзяліцеся вось цяпер у соцсетях.