Планаваць нешта наперад - гэта наогул не маё. Вось у жонкі добра атрымліваецца, яна выдатна разлічвае патэнцыйныя рызыкі - так што калі трэба скласці план, я іду да яе. А калі яе побач няма, рухаюся далей на навобмацак. Ну а як, класціся і паміраць, ці што?

Часам я думаю: а калі разлічыць усё загадзя, змянілася б што-небудзь пасля? А галоўнае, як бы я пра гэта даведаўся, калі б нават і змянілася? Далібог, ад падобных думак у мяне пачынае балець галава; накатвае туга па гадах, бязмэтна выдаткаваныя на гуманітарную адукацыю. Але потым нязменна прыходзіць прасвятленне: можа быць, і добра, што я такі нерасчётливый. Так бо значна цікавей жыць; да таго ж усё добрае, што здараецца, становіцца сапраўдным сюрпрызам.

чытаць далей